Uw weg was in de zee

 

Compositie :            guldensnede verdeling:

Verticaal :     4 / 5 lucht – 1 / 5 water

Horizontaal : verhouding 2 : 3 : 1

 

De buitenste delen zijn scharnierend’ gedacht, kunnen het middelste deel bedekken; aan het oog onttrekken.

 

Licht:

Er is zwart. Er is grijs. En er is wit. In verhouding 2 : 3 : 1.  Véél zwart. Nóg meer grijs. Weinig wit.

De duisternis v.h. linkergedeelte vergrijst door het licht v.h. rechtergedeelte in alle tussennuances op het grote middenpaneel. Alleen het kleine rechterpaneel ademt ruimte en uitzicht. En tóch…, hoe weinig ook, aarzelend nog, daar-door-heen wordt het héle werk in-gelicht. Door het clair-obscur wordt de kracht van het doorbrekende Licht versterkt; 4/5 donker tegenover 1/5 licht. En tóch…wint het Licht het van de Duisternis.

 

Thema :

 

Linkerdeel :

 

Kolkende zee, zuigend zwarte

uitgestorte                 duisternis

benauwend zwaar           niets

 

af – grond – loos

er was geen stem

en geen antwoord

 

gelijktijdig;

geleidelijk en ineens

af – geschoten en

gelijktijdig geraakt

 

grimmig overspoelt    het tégendeel

wat ooit trouw en recht             léék

maar    naar bleek

later      niet

niets te zijn

 

af – grond, grond – loos

en er was geen tegen

stem of antwoord

Middendeel :

 

golvend, in rustiger water komend

optrekkend, overtrekkend zwaar weer

er Licht in, maar … van waar…

er is nog veel tegenstrijdige turbulentie

 

wie is er bang

voorzwart, grijs en wit?

wie vreest zijn gang

door hetwater/

 

kolkend,    kabbelend

bijna rimpel         loos

met enkel een voorbij

gaand                  teken

dat óóit     is geweest

 

Rechterdeel :

 

nét doorbrekend licht, wijkend duister

oplossende nevels, ruimte

boven bijna rimpelloos water

herinnering aan wat wás  getekend

op de vloedlijn van mijn leven

om nooit meer te vergeten

 

een         woord

een    antwoord

licht               op

mijn           weg

 

Zijn           Weg

ging          vóór

door  mijn  zee

 

 

Psalm 77

 

 Luid roep ik God, ik schreeuw het uit,

luid roep ik God – dat hij mij hoort.

 Op de dag van mijn nood zoek ik de Heer,

bij nacht hef ik mijn handen, rusteloos,

 mijn ziel laat zich niet troosten.

Ik denk aan God en moet zuchten,

mijn gedachten vermoeien mijn geest. sela

 

 U laat me mijn ogen niet sluiten,

van onrust vind ik geen woorden,

 ik zie terug op voorbije tijden,

op de dagen en jaren van vroeger,

 bij nacht denk ik aan mijn spel op de snaren,

mijn hart zoekt, mijn geest vraagt:

 

 Zou de Heer voor eeuwig verstoten,

zou hij niet langer liefhebben?

 Is zijn trouw voorgoed verdwenen,

zijn woord voor eens en altijd verstomd?

 Vergeet God genadig te zijn,

verbergt zijn ontferming zich achter zijn toorn? sela

 

 En ik zeg: ‘Ik weet wat mij kwelt,

de hand van de Allerhoogste is niet meer dezelfde.’

 Ik denk terug aan de daden van de HEER –

ja, ik denk aan uw wonderen van vroeger,

 overweeg elk van uw werken

en houd in gedachten uw grote daden.

 

 Uw weg, God, is een heilige weg –

welke god is zo groot als onze God?

 U bent de God die wonderen doet,

u hebt de volken uw macht getoond,

 uw arm heeft uw volk bevrijd,

de kinderen van Jakob en Jozef. sela

 

 Toen het water u zag, o God,

toen het water u zag, begon het te beven,

een huivering trok door de oceanen.

 De wolken stortten water,

de hemel dreunde luid,

uw pijlen flitsten heen en weer,

 uw donder rolde dreunend rond,

bliksems verlichtten de wereld,

de aarde trilde en schokte.

 

Uw weg was in de zee

door de wijde wateren uw pad,

maar uw voetsporen bleven onzichtbaar.

 

U leidde uw volk als een kudde

door de hand van Mozes en Aäron.